Kolumne

Rusko – srpski skeč, glumatanje domaćih jadovića

Piše

Čedomir Lješević

Lješević

Aktuelna ofenziva na Crnu Goru i njenog predsjednika Mila Đukanovića, jeste još jedan pokušaj zločinačkog urušavanja države Crne Gore pred njen ulazak u evropsku demokratsku zajednicu.

Za razliku od dosad oprobanih, ovaj put su neprijatelji Crne Gore izabrali mizerabl taktiku, da uz pomoć crnogorskih jadovića i “čovjeka kome se vjerovalo” bez provjeravanja, dovedu u pitanje kredibilitet čovjeka koji je udostojio i Crnu Goru i crnogorski narod slobodom, nezavisnošću i međunarodnim ugledom nakon 88 godina.

Zato, svejedno je odakle ćete početi da razmrsujete današnje političko klupko Crne Gore: prvo, od 1918. godine kada je krvlju, pljačkom, asimilacijom i kolonizacijom “bratske Srbije” ukinuto svako ime i prezime crnogorsko, drugo, od vremena poslije Titove smrti kada je iz Beograda dirigovan raskol u Savezu komunista Crne Gore (partijski puč na Univerzitetu, nesloga u Predsjedništvu CKSK CG), ili od velikosrpskog projekta kada je crnogorska mladost “upućena” na sramotna i razarajuća stratišta od Dubrovnika, Mostara, Vukovara do Sarajeva, treće, od kada su Slobodan Milošević i Momir Bulatović devedesetih godina, a “srpske demokrate” početkom trećeg milenijuma, upregle srpske i crnogorske jadoviće da spriječe Mila Đukanovbića da Crnu Goru slobodom udostoji, i od velikosrpskog klero-fašizma odvoji, četvrto, i kada su od 2014. do 2016. godine, zajedno sa “bratskom” Rusijom, sa ruskosrpskim specijalcima i crnogorskim petokolonašima, domaći klero-fašisti i petokolonaši pripremali državni udar i likvidaciju Mila Đukanovića.

Iako je bilo i bezbroj drugih ataka na Crnu Goru ovi su se morali imati u vidu, nijesu se smjeli preskočiti ni u jednoj današnjoj državnoj sigurnosnoj strategiji, niti aktuelnoj bezbjednosnoj procjeni. Ovih dana nekoliko regionalnih i evropskih bezbjednosno-političkih analitičara vjerodostojno ukazuju na “ruske interese prema Crnoj Gori”, ali se ustručavaju da kažu “da je to ruska bratska pomoć aktuelnom rukovodstvu neutralne Srbije”, koja je Rusiji odana, pogotovo od kada se ekonomski “okopirkala”, uz rusku pomoć dobro naoružala (protiv koga). Treba znati i to da Rusi znaju da je vrh državne piramide Srbije popunjen sa “bosansko hrvatskim i crnogorskim kadrovima” koji su, umjesto srbijanskih političara, zaduženi da Kosovo ponovo stave pod srpski bajrak, da bosanski entitet “republika srpska” državno prisvoje, i da Crnu Goru “vrnu pod srpsku šajkaču”. Dodajte i to da Rusi nijesu nikada neposredno vladali Crnom Gorom sada pomažu samo da Srbija ne bude dio Evrope i da se obnovi “velika Srbija” kao njena saveznica.

Nažalost, natovska i evrunijska Crna Gora danas, pod firmom demokratije, trpi udare zbog svoje dobre namjere (veoma naivne) da relaksira crnogorske diobe. Dozvolila je da srbizirani crnogorski fašisti (četnički vojvoda u crnogorskom parlamentu) sjede u prvim redovima tog zakonodavnog stožera. Pustila je da njene institucije državi Srbiji “daruju” 90 posto kulturno-sakralnog blaga Crne Gore, da se statistički upisani srpsko-hrvatski upiše kao srpski. Naivno su dozvolile antidržavno djelovanje desetak više tajno nego li javno finansiranih NVO-CENTARA za pritisak, pod firmom “zaštite ljudskih prava” i, što je nedozvoljivo, dozvolile su, bez međunarodnih ugovora, srpsko-beogradsku medijsku okupaciju Crne Gore (oko 430 srpskih medija).

No, i pored svih tih “naivnosti” Crna Gora je država u usponu, bezbjednosno zaštićena, evropskom kulturom relaksirana, građanski demokratizovana, razvojno u usponu, i u ljudskim pravima sve primjerenija, iako sa dosta materijalno razvojnih i socijalnih problema opterećena.

Neophodno je kazati i to: političko-državni vrhovi i Rusije i Srbije znaju da se sve te crnogorske boljke, pa i ove novotranzicijske, špijunske, anticrnogorske, mogu iskoristiti ako se sa crnogorskog političkog i državnog broda skloni Milo Đukanović, nesporni kormilar koji je Crnu Goru proveo kroz više orkanskih bura, ali i doveo u sigurnu NATO luku, u predvorje evropske zajednice država i naroda bez ispaljenog metka. Naravno, nije Milo Đukanović bezgrešan čovjek, jer takvih još nije bilo, ali ni takav kakvim ga mrzitelji Crne Gore žele javno panjkati, jer, u hiljadugodišnjoj istoriji Duklje-Zete-Crne Gore njegovo djelo ga svrstava među šest naših međunarodno uvaženih velikana koji su gradili i ljudski uzdizali Duklju Zetu-Crnu Goru: knjaževi i kraljevi Vladimir, Vojislav i Mihajlo Vojislavljević, knjaz i kralj Crne Gore Nikola Petrović Njegoš, predsjednik i maršal Josip Broz Tito i premijer i predsjednik Crne Gore Milo Đukanović.

Nažalost, toj zlobnoj i za crnogorsku budućnost moguće kobnoj namjeri pridružila se, prije svih, ino-medijska plaćenička i političko-zaplotnička družina: demokratski front, ura, demokrate, nezavisni poslanici, institut alternativa, mans, dan i kombinat vijesti (namjerno pisano malim slovima), kao i svekolika tranziciona pestokupljevina koja će morati dokazivati porijeklo svog bogatstva.

(Autor je novinar i publicista)

ĆUTANJE CRNOGORSKIH INTELEKTUALACA

Tragikomično je i dalje ćutanje “crnogorskih intelektualaca” i krovnih institucija nauke, kulture, obrazovanja: Crnogorske akademije nauka i umjetnosti, Univerziteta Crne Gore, Dukljanske akademije nauka i umjetnosti, Matice crnogorske, Istorijskog instituta Crne Gore, Crnogorskog PEN centra, Udruženja nezavisnih književnika, SUBNOR-a i Antifašista Crne Gore, jer ovo nije ruski kazačok i srpski šesterac za zabavljanje crnogorskih umnika, već udarac u evropsko demokratsko opredjeljenje Crne Gore i njenog predvodnika Mila Đukanovića.

20 Komentara na "Rusko – srpski skeč, glumatanje domaćih jadovića"

avatar
1000
:   NAJNOVIJI | NAJSTARIJI | POPULARNI
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Send this to a friend