Kolumne

Temeljni ugovor i(li) država

Veselin Veljović

Piše
Veselin Veljović

Crna Gora je definisala strateški odnos saradnje i partnerstva ugovornim odnosom sa Evropom u procesima integracija. No, brojni su primjeri nedosljednosti evropskih politika kada su u pitanju i Crna Gora i region Zapadnog Balkana pa se stvara utisak nemoći i nesposobnosti u rješavanju bilo kog značajnijeg pitanja/problema. Ili je, pak, namjera da se nedostaci samo konstatuju, a o njima se sporadično arbitrira?

Značajne evropske adrese izrazile su zabrinutost za rast i uticaj kineskih investicija u Crnoj Gori. Čudno, jer je ta zabrinutost izostala kada su u pitanju slični primjeri u okruženju, u Srbiji ili Hrvatskoj.

EVROPSKO ĆUTANJE
Zato se sa pravom postavlja pitanje: Što je onda sa opšteprihvaćenom inicijativom evropsko-kineskog partnerstva, tzv. 17+1 u kojoj učestvuju brojne evropske države?

Podsjećanja radi, i druge evropsko-balkanske inicijative gube na svom smislu i konkretnim rezultatima. Berlinski proces, Igmanska inicijativa, Višegradska grupa, Jadransko–jonska inicijativa, Brdo proces bi suštinski, strateški i geopolitički imale svoj značaj – ako bi osnažile ekonomski i infrastrukturno region projektima kao što je, recimo, izgradnja Jadransko-jonskog auto-puta koji bi sadržajno povezao region sa evropskim konceptom vrijednosti.

Umjesto agilnog pristupa, imamo – šutnju, naročito prema Crnoj Gori i ovdašnjim političkim dešavanjima. Upečatljivo ćutanje u kontinuitetu kada je u pitanju politički uticaj i direktno miješanje Srbije u političke procese u Crnoj Gori, populistička podrška populističkoj novouspostavljenoj vlasti; ćuti se na stvaranje atmosfere linča, prećutkuju se nezapamćeni pritisci zvanične politike beogradskog režima i SPC kao produžene ruke velikosrpske hegemonije…

Tamo gdje nestaje teritorija zvanične Srbije, nastavlja djelovanje njihov duhovni stožer koji čuva jedinstvo ,,srpskih zemalja“. Kako na drugi način posmatrati nacionalističko divljanje SPC u Crnoj Gori, a posebno njeno aktivno učešće u izbornom procesu u cilju dodatnog pritiska na građane? Sjetimo se scena iz vjerskih objekata, političkih lidera kako dobijaju ,,blagoslove“ i instrukcije za svoje političko i drugo djelovanje…

KLERIKALIZAM I NACIONALIZAM
Nova klerikalna, anticrnogorska i antigrađanska vlast, kojom upravlja/manipuliše SPC praktično je eksponent zvanične Srpske državne/Vučićeve politike prema Crnoj Gori. Očita je namjera da se crnogorski državni prostor prisajedini Srbiji i tako učini vlast jedne stare mediteranske države namjesnicima i slugama beogradskog režima, sve u cilju ostvarivanja koncepta ,,srpskog sveta/polusveta“…

Činjenica je da će aktuelna i privremena, prosrpska Vlada Crne Gore potpisati dokument Temeljnog ugovora sa Srpskom pravoslavnom crkvom – tuđom crkvom, tuđe države u funkciji tuđih interesa. Preciznije rečeno: SPC je pripremila i potpisaće temeljni ugovor sama sa sobom, samo ga je prethodno usaglasila sa Vučićem i zvaničnom srpskom politikom.

Suštinsko je pitanje: koliko je Evrope stvarno ostalo na Balkanu, zar Evropa ne vidi da Vučićeva politika u kontinuitetu stvara regionalne nestabilnosti? Srpski povampireni i prizemni nacionalizam unosi u države regiona – agresivnost, iskazuje hegemoniju i pokazuje teritorijalne pretenzije. Stoga ne čudi srpski uticaj na Makedoniju, Kosovo, BiH, pa i Hrvatsku.

Ali, prioritetna meta je – Crna Gora. Radikalizaciju/šešeljizaciju crnogorske političke scene uvode stranke prospske, nacionalističke orijentacije u svom djelovanju. Upravo ti radikalni elementi zagađuju javni i politički život crnogorskog parlamentarizma, donedavnog primjera intelektualne elite regiona. Novouspostavljena radikalna politička profilacija – uz nedostatak poštenja i čojstva a višak beščašća, primitivizma, nasilja, govora mržnje i siledžijstva – unizilo je brižljivo izgrađivanu i njegovanu sliku crnogorskog parlamentarizma.

Dominira politika krajnje desnice, oličena u snagama nove parlamentarne većine sa kreatorima i ideolozima iz Beograda, poput Antića, Rakovića, Dobrosavljevića, protagonista srpskog ,,polusveta“.

POHOD NA CRNU GORU
Crnogorski narod je preživio podvale, egzodus i žrtve sramne 1918. godine sa istorijski poznatim posljedicama. Drugi svjetski rat je stradalnička epopeja crnogorskog naroda, čije su viteštvo i hrabrost zapanjili svijet.

Pedeset godina kasnije, u ratovima s početka devedesetih prošlog vijeka, Crna Gora je nasilno uvedena pod uticaj srpske crkve i srpske politike. Djelovalo je, nakon 2006. godine i obnove nezavisnosti da se Crna Gora oslobađa tih kliješta. Ali, najnoviji pohod SPC na crnogorsku građansku državu, počeo je 2020. godine i još traje.

Pokušava se skrajnuti, utišati istina da je politika Srpske crkve, koja se svojevremeno poistovjetila sa četničkom ideologijom i promovisala je, doživjela istorijski krah u Drugom svjetskom ratu i teške vojne poraze u operacijama partizanskih i narodnooslobodilakih snaga, posebno u IV ofanzivi, takozvanoj ,,Bitki za ranjenike“ kada su četničke snage doživjele poraz iz koga se u vojničkom smislu nikada nijesu oporavile, a dokrajčene su u završnim operacijama za oslobađanje Jugoslavije na Zidanom mostu.

Današnja priča o takozvanom ,,bratoubilačkom ratu“ koju propagiraju novočetnici ali i sveštenici SPC je pokušaj zamjene istorijskih istina i falsifikovanje činjenica. Dakle, nije se radilo o bratoubilačkom ratu kako je to SPC godinama spočitava, bježeći od istine i činjenica, nego izdajničkim kolonama koje su – u saradnji sa okupatorima i u organizaciji četničkih snaga – počinile najstravičnije zločine nad vlastitim stanovništvom, a nakon toga pokušale da pobjegnu i emigriraju kao i njihova vlada. Četništvo i SPC su neodvojiva i neraskidiva cjelina i zajednička ideologija.

Dakako: istorijska je istina da je manji broj sveštenika SPC učestvovao u partizanskim jedinicama, a neki od njih iskazali su junaštvo i hrabrost vrijedno svakog poštovanja. Međutim, SPC o tim herojima ne govori sa ponosom i pijetetom, oni su prosto zaboravljeni kao ,,ružna stranica istorije“. I tada i sada SPC satanizuje antifašizam kao temeljnu vrijednost, sa ponosom govori o izdajnicima, a ratne zločince promoviše u svece. Pod takvim uticajem crkve u Srbiji su izjednačili borce Narodnooslobodilačkog rata i one koji su sarađivali sa okupatorom.

JEDINSTVO SPC I NOVE VLASTI
Nažalost, jedina institucija koja i danas u modernoj Crnoj Gori bez rezerve baštini četništvo je SPC. Sa pojavom nove vlasti u Crnoj Gori – sada to čine zajedno!

SPC se poistovjetila sa četništvom kao istorijskom kategorijom, kroz uticaj i obrazovanje novih kadrova na temeljima nazadnih vrijednosti. Sad im je potrebno potpisivanje Temeljnog ugovora sa Vladom Crne Gore da ,,ozakone“ to novo jedinstvo i da pokušaju da potčine Crnu Goru.

Proces puštenog ,,duha zla i nesreće“ trajaće dok se ne suzbije i ograniči nezaslužena moć i snaga SPC u svim oblastima društvenog života.

5

avatar
1000
5
0
0
 
5
Narcis ZgubidanEmaFaceboydSanja
NAJNOVIJI NAJSTARIJI POPULARNI
Narcis Zgubidan
Gost
Narcis Zgubidan

Običan građanin evrope ne može shvatit crnogorca koji radi za 300e i vatreno podržava neku političku opciju?
Nije mu jasno kako uopšte ima motivacije da izađe na izbore,i onda it očaja ode tamo đe nikad nije ni pomislio,pa naravno u crkvu?

Ema
Gost
Ema

Poslije ovog i onima kojima nije bilo jasno,sada je sve jasno…

Face
Gost
Face

Odlicno analizirano, ova vlast je ponizenje za svakog normalnog covjeka, posledice po drzavu ce biti velike.

boyd
Gost
boyd

Dugo će trajati ova naša borba gospodine Veljoviću. Mnogi koji sj u državnom sistemu zapošljeni za vrijeme DPS su radili na velikosrpskoj stvari i danas se to najbolje vidi. Dok se tu ne raščiste stvari nema nam naprijed!

Za Crnu Goru. 🇲🇪

Sanja
Gost
Sanja

Svaka cast g.dine Veljovicu, odlicna analiza. Od ovakve vlasti se moze ocekivati samo najgore po nasu drzavu i gradjane.

Send this to a friend