Kultura

Hičkok – Čovjek koji se bojao jaja

Alfred Džozef Hičkok, najveći među najvećima u polju filmske industrije, filmski reditelj, dobitnik oskara, režirao preko 50 filmova, umro je na današnji dan 1980. godine.

Za Hičkoka se može reći da je i pionir i revolucionar filmske industrije.  U psihu unosi taj vrišteći zvuk koji postaje brend filma, zatim u  pticama prvi put uvodi efekte elektronske muzike. Njegov žanr bi se mogao  okarakterisati kao psiho – triler, u kome se sva pažnja usmjerava na stopostotnu napetost kod posmatrača.

Svi rođeni i obilježeni kao zadnji pioniri (generacija ’83), pa i mlađi, zadrti filmokusci neprevaziđenih klasika poznaju taj osjećaj straha… Željeli mi to ili ne, dok se tuširamo kroz glavu će nam se motati misli ”šta ako je iza”…? Šta ako se iza najlonske kulise, naše toaletne scene, našeg kupatila šunja spodoba sa bodežom u ruci – tada i sasvim jasno počinjemo čuti muziku iz ”Psiha”. Upečatljive iluzije, nezaboravnog klasika.

“Ja sam filantrop: pružam ljudima ono što oni žele. Ljudi vole osjetiti užas i strah”, rekao je svojevremeno  Alfred Hičkok.

Alfred Džozef Hičkok, najveći među najvećima u polju filmske industrije, filmski reditelj, dobitnik oskara je režirao preko 50 filmova. Rođen je u Londonu 13. avgusta 1899. godine, gdje je počeo da režira, karijera mu kreće uzlaznom putanjom prelaskom u Holivud, na poziv za snimanje od producenta Dejvida Selznika. Preminuo je 29. aprila 1980. godine.

Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja. Hičkokov film “Rebeka” (1940.) dobio je Oskara iste godine, iako je nagradu primio producent filma Dejvid Selznik. Hičkok je kao producent bio nomininovan za Oskara za najbolji film i to za “Sumnju” (1941). Kao najbolji reditelj bio je nominovan pet puta i to za filmove: “Rebeka”, “Čamac za spašavanje” (1944.), “Začaran” (1945.), “Prozor u dvorište” i “Psiho”. Godine 1968. primio je počasnog Oskara, a 1980. dobio je titulu viteza.

Hičkok je kao zubar, koji nam brusilicom popravlja zube, odnosno njegovi filmovi nas tjeraju da se čvrsto držimo za rukohvate stolica dok ih bukvalno ne otkinemo. Neobičan stil koji nas tjera u napetost, tačnije tokom filma nam daje prednost da retrospektivno znamo pozadinu ili ishod sudbina glavnih glumaca, dok sami likovi to ne znaju. Stavlja nas u poziciju “svevidećeg oka” i to je ujedno odličan recept za napetost pa i iznenađenje koje nam ovaj režiser, redovno servira.

Na kraju, interesantno, ali i  smiješno za istaći, i ovaj veliki čovijek je imao svoju “Ahilovu petu”, bojao se jaja – “Bojim se jaja. Ta bijela okrugla stvar bez rupa…jeste li ikad vidjeli nešto gadnije od razbijanja ljuske jaja i prolivanja njegove žute tečnosti ? Krv je vesela, crvena. Ali, žumanac iz jajeta je žut, gadljiv. Nikad ga nisam probao. “

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!

Send this to a friend