Muzika film i TV

Sjećanje na Momicu, prvog jazz bubnjara u Crnoj Gori

U Podgorici je prije par dana umro legendarni crnogorski bubnjar Momica Glomazić, prvi i najpoznatiji jazz bubnjar u našoj zemlji, svojevremeno član postave barskog „Ružinog trna“.

Rođen je 1954. godine u Sarajevu, a u Titograd je došao 1964. zbog prekomande njegovog oca vojnog lica. Počeo je karijeru kao basista u beat grupi „Podgoričani“ i s njima nastupao na Titogradskoj gitarijadi 1969. godine. Od 1971. sjeda za bubnjeve u sklopu sastava „Svijetla u tami“, a nakon što je u Dom omladine došao Purko Aleksić, on i Janko Jeknić postaju prvi basista i bubnjar u istoriji Crne Gore u stalnom radnom odnosu.

U okviru Kulturnog centra Budva oformio je bend „Gerilci“, svirajući rokerski repertoar („Deep Purple“, „Ten Years After“, „Grand Funk Railroad“…) i nastupio na posljednjoj budvanskoj gitarijadi 1973. godine.

Na toj gitarijadi Glomazića je primijetio jazz muzičar Darko Valčić i ponudio mu da svira s njim salonsku verziju jazza – Sinatru, Net King Cola – što je bio prvi njegov upliv u te vode. Sa Valčićem je nastupao ljeti nekoliko godina, a na Momicin poziv u jazz bend dolazi i šesnaestogodišnji Neša Stefanović Japanac koji je učio Srednju muzičku školu u Titogradu.

Kraj sedamdesetih tandem Glomazić-Japanac dočekuje u svirci sa gitaristom Dušanom Trifunčevićem (kasnije poznat kao debeljuškasti Lepi Bora iz Breninog orkestra „Slatki greh“) i klavijaturistom Tiborom Gordijem, najprije u Noćnom klubu hotela „Rubin“ u Kruševcu, a potom i u hotelu „Park“ u Budvi. Dok je svirao u crnogorskoj prijestonici turizma, angažman je u hotelu „International“ imao jazz gitarista iz Srbije Sava Gojković. Nakon upoznavanja i kratkog sessiona, angažovao je njih dvojicu 1977. za julsku svirku sa Stjepkom Gutom.

U rock vodama je Glomazić ponovo 1976. godine, kada postaje član „Titogradske rock selekcije“ i „Vage“, ali se tu zadržava samo godinu dana.

U hard-rock sastavu “Ružin trn” iz Bara je 1982. godine, a 1985. i u grupi „Luna“ iz Titograda. Naredna stanica su legendarne „Siluete“ Zorana Miščevića. Čitavim tokom života održavao je kontakte sa prijateljima iz Bara.

U MOC-u se ljeta 1987. susreće sa „Divljim jagodama“ od kojih, nakon nekoliko zajedničkih svirki, dobija poziv da zamijeni Edina Šehovića na mjestu bubnjara.

Početkom devedesetih, postaje član jednog od najkvalitetnijih sastava koji nije radio autorsku muziku „Mama Co Co“. Seli se za Beograd i redovno nastupa sa grupom na petom spratu „Beograđanke“, a na koncertima prati Zlatka Pejakovića i Preleta. Početkom građanskog rata u Jugoslaviji vraća se u Podgoricu.

Od 1996. do 2001. je član „Piva jazz benda“ (svirali i kao „Piva Jazz trio“), prvog crnogorskog jazz benda, s kim nastupa u regionu i publikuje CD “Sheperdess” 1999. godine, prvi jazz nosač zvuka u državi. Pet godina je u muzičkoj školi „Vasa Pavić“ radio kao profesor-saradnik fakultativne nastave za bubanj na Odsjeku za zabavnu i jazz muziku. Od 2005. je imao status zaslužnog umjetnika Crne Gore, a posljednji njegov profesionalni angažman bio je aprila 2012. godine u okviru „CLAZZ kvinteta“ na JAM programu Mjeseca poštovanja džeza. U kvintetu je svirala i profesorica gitare iz Bara, Bojana Brajović.

Ostavite komentar prvi!

avatar
1000

Send this to a friend