Muzika film i TV

Slavko Štimac: Opasno je ući u svijet poznatih kao dijete

“Sutjeska”, “Vlak u snijegu”, “Specijalno vaspitanje”, “Varljivo leto 68”, “Podzemlje”, “Ko to tamo peva”, “Sećaš li se Dolly Bell”, “Salaš u malom Ritu”, “Vuk samotnjak”, “Ubice mog oca”, “Igmanski marš”, “Montevideo, Bog te video”, “Čudo nevidjeno”, samo su neka od ostvarenja legendarnog jugoslovenskog glumca, Slavka Štimca.

Od svoje 11. godine ste pred okom filmske kamere, odrastali ste uz Vaše uluge ali i brojne generacije publike su takodje stasavale uz Vaše filmove. Šta mislite kome je bilo bolje i lakše, publici ili Vama ?

“To je priča koja me prati cijeli život, jedan neobičan način na koji je moja karijera išla. Činjenica je da sam ja praktično zaista odrastao na fimu, tamo sam pekao zanat i još uvijek pamtim sve ono što je istorija jugoslovenske kinematografije sa početka sedamdesetih upravo zahvaljujući tome što sam kao mali ušao u taj svijet. A to je, svakako, privilegija”.

Išli ste iz filma u film munjevitom brzinom, kalili se i glumački sazrijevali na filmskim setovima i niste imali vremena da zastanete i pitate se da li sve to zaista i želite. Koliko su Vam taj tempo i okolnosti rada, uskratili bezbrižno djetinjstvo ?

“Rad je najbitniji za svaku profesiju, tako se najbrže i najbolje uči, posebno što ste u prilici da vam iskusni ljudi i kolege prenose svoje znanja, da vas koriguju i da vam daju savjete. To je praktična škola koja je veoma dragocjena i imala je mnogo uticaja i na moj profesionalni kao i na lični život. Ta situacija kad ste mnogo eksponirani, a još ste dijete i emocionalno ste nezreli, može da bude jako opasna i može dovesti do poremećaja ličnosti. U mom slučaju je bilo ponekad nekih neprijatnih situacija ali je to zanemarljivo u odnosu na to što sam imao sreće da upoznam mnoge divne i plemenite ljude koji su izvršili pozitivan uticaj na mene u pitanjima odnosa prema životu, moralnosti, poslu, prijateljstvu, i zahvalan sam zbog svega toga. Ono što je bilo dosta traumatično je trka da se paralelno završava i škola i da se sve stigne na vrijeme i tu je bilo dosta pritiska i tereta, a i popularnost je opterećivala jer je bila velika”.

Tada i nije bilo drugih TV programa sem dva državna, tako da npr. Vašu seriju “Salaš u malom ritu” je nedjeljom gledala cijela tadašnja Jugoslavija.

“Da, to je bila izuzetno popularna serija i gostovo su je svi gledali. Bilo je nemoguće izaći na ulicu a da vas ne prepoznaju i ne odreaguju. Iako sam rad na filmskim setovima prihvatao prirodno i po tom pitanju bio vrlo realan, velika popularnost, hvalospjevi i dizanja u nebesa su me, moram priznati, zbunjivali i nisu bili baš normalni. To su bili moji doživljaji kao djeteta, a ja tada nisam imao u planu da budem javna ličnost, niti sam se unaprijed pripremao za to”.

Zapravo Vi niste ušli u ovu profesiju sa “predumišljajem”, očekujući slavu, gledanost, popularnost, sve ono što obično prati dobrog glumca. Možemo li reći da je ipak sve krenulo spontano ?

“Upravo tako, jer kada se mladi čovjek svojom odlukom u zrelijim godinama od mojih u to vrijeme, odlučuje za ovakvu profesiju, onda svakako ima i planove za sve ono što ona donosi sobom i na vrijeme se pripremi za to. Kako se sve to ispodešalo u mom slučaju, priča je za sebe, ali evo mene i dan danas u ovom poslu i nadam se da sam ostao normalan čovjek”.

Uporedo sa tom svojevrsnom „terenskom“ školom glume koju ste imali na snimanjima, dobiljali ste i redovne doze škole života od vrlo kvalitetnih ljudi. Ko Vam je bio najbolji učitelj od svih tih velikih imena poput Bauera, Gluščevića, Kusturice, Marković?

“Volim da kažem da je vrijeme kad sam bio mali bio i moj najdraži period, a da je prvi film ipak prvi film. “ Vuk samotnjak” i Gluščević su mi pružili prvi susret sa tim svijetom i filmom uopšte. Ali snimanje serije “Salaš u malom Ritu” i režiser Branko Bauer su mi postavili dobre temelje u radu i u sagledavanju filmske umjetnosti. Jer i snimanja za seriju su dugo trajala a Bauer je jedna divna osoba i profesionalac tako da imama samo lijepe uspomene na taj period. Mogu reći da sam sa svim tim režiserima koje pominjete bez ikakvih problema sarađivao, sve je išlo lako i glatko”.

Kad već pominjete lakoću , Vi ste upravo tako i glumili, neposredno, prirodno i lako. Da li ste to zapravo Vi lično?

“Ja sam ovako shvatio prve instrukcije: da gluma ne smije da se vidi, da glumcu u ulozi mora da se vjeruje, da mora biti sve ubjedljivo ali bez mnogo manira i teatralnosti i da sve to što bolje mora da oslikava realan život. Tako sam i glumio i glumim”.

Da li su Vaša priroda, mentalni sklop i Vaše karakterne crte određivali i uloge koje ste dobiljali od režisera ?

“Može biti, zato i postoje kastinzi jer ne može jedan glumac da dobro odigra sve vrste karaktera. Uvijek postoji nešto što mu više leži od drugog i tako i treba birati uloge. To je dobro, jer smo svi mi različiti i u tome je draž”.

Koji Vaš ostvareni lik Vam je posebno drag i koji Vam je dobro “legao” ?

“Daću diplomatski odgovor…onaj koji će tek doći. ha,ha,ha”.

Da li Vas možda neke čuvene replike mogu opredijeliti da se odlučite? Sjetimo se onih: “Piše Hund al piše i Mile”, “Svakog dana, u svakom pogledu, sve više napredujem”, “Gde si Violeta, kućo stara !”.

“Da, to su zaista čuvene i popularne filmske rečenice. Iskrenu ću reći, sve su to različite stvari i stvarno ne mogu da razmišljam i izjašnjavam se kao što se to može lako uraditi kad pričamo o sportu. Npr. “to sam najbolje istrčao ili to mi je najbolja utakmica” jer tu se vide opipljivi rezultati”.

Imali ste i inostranu karijeru, a čuli smo da Vas ja veliki režiser Sem Pekinpo opisao kao evropskog Marlon Branda i da Vas je zato i angažovao. Kako Vam se to tada učinilo? To je bio „Gvozdeni krst“ ?

“Da, taj film je bio veliko iskustvo za mene, jaka ekipa glumaca i saradnika Sem je bio impresivan čovjek on predstavlja istoriju američke kinematografije. Bilo je u Gvozdenom puno velikih svjetskih zvijezda na čelu sa dva oskarovca Džejmsom Mejsonom i Maksimilijanom Šelom, a bili su tu i Senta Berger, Dejvid Voren i dr. Bilo je to sve zaista divno ali i veoma davno”.

Previše ste skromni kad pričate o svojim velikim uspjesima tako da predpostavljam da nećete mnogo reći ni o saradnji sa Ralf Fajnsom i o Vašem dobrom poznavanju engleskog jezika koji Vas je dobro preporučivao inostranim režiserima.

“Ha, ha …da Fajns je divan čovjek dobro smo sarađivali, sve je bilo OK. A što se tiče jezika, da , znam ga dobro jer sam boravio u Londonu, živio u Njujoku. I tako…”

Pravili ste veliku pauzu u pozorišnom igranju i Klaustofobičnom fobijom mu se vratili, nakon 20 godina . Kako je bilo igrati Mata Parlova u predstavi Doručak šampiona na Brionima ?

“Bilo je odlično, nije bilo nikakvih tuča..ha, ha. To je produkcija Ulissysa i Bitef teatra. Nas petoro glumaca je, kroz režiju Aleksandra Švabića, progovorilo o unutrašnjem životu Mata Parlova, o jednoj zanimljivoj osobi, vrhunskom sportisti, zaljubljeniku u poeziju. Najvećim uspehom smatram to što se predstava dopala Matovim kolegama- Škaru, Kačaru, Kuzoviću”.

Kopoducent ste i koscenarista zanimljivog filmskog projekta naslovljenog “Ime Dobrica , prezime nepoznato” . U čemu je originalnost koncepta ovog ostvarenja ?

“Reditelj, Srđa Penezić je želeo da za film iskorsiti materijale iz mojih snimljenih filmova i prosto se kroz sve to može pratiti i moje odrastanje. Skenirali su se negativi tih scena, to se obrađivalo u postprodukciji, dodavalo ovom filmu i to je njegov mali kuriozitet. A Srđa ima veliko tehničko znanje i iskustvo u tome jer je radio dugometražni animirani film i specijalne efekte dok je živio u Americi. Ovaj film govori o apsolutnoj dobroti i dobroj volji medju ljudima, koji su osnov života. Šta god mu se dešava, glavni lik filma, Dobrica, ostaje dobar čovjek i duboko vjeruje da druge ljude može da ličnim primjerom, inspiriše na dobrotu. I ljudi oko njega počinju vremenom da se mijenjaju. Možda ovo liči na bajku, ali nije tako, kao što nije tačno da je čovjek, čovjeku vuk. Da ne postoje ljudi kao što je Dobrica, svijet bi se raspao i mi ne bismo imali šanse, jer mržnja je destrukcija, a ljubav stvaranje. Mi postojimo zahvaljujući ljubavi, a to je dobrota”.

Send this to a friend