Zanimljivosti

Najopasniji put na svijetu nalazi se u Boliviji

Foto: Shutterstock

Protežući se od grada La Paza, smještenog visoko u Andima, do suptropskih predjela doline Jungas i amazonskih nizija, 64 kilometara dug Jungas put podrazumijeva spust od 3.500 metara. U pojedinim djelovima širine je tek oko tri metra.

Na čuvenom bolivijskom Putu smrti, kako se još naziva, postoje brojna oštra skretanja i “mrtvi” uglovi. Niz okolne stijene prska voda iz brojnih vodopada, što cjelokupan predio čini nevjerovatnim.

Bezbjednosne barijere se na ovom putu rijetko gdje mogu vidjeti, pa zato nije ništa neobično što duž Puta smrti postoje brojna obilježja posvećena onima, koji su tu izgubili živote. Požutjele fotografije, bijeli krstovi i buketi cvijeća su vrlo često vidljivi na ovom putu.

Foto: Shutterstock

U toku 90-ih godina prošlog vijeka toliko je ljudi izgubilo živote u nesrećama na putu koji su izgradili ratni zarobljenici iz Paragvaja nakon rata, koji je trajao od 1932. do 1935. godine da ga je Međuamerička razvojna banka okarakterisala kao “najopasniji put na svijetu”, navodi BBC.

Međutim, postoji još nešto što privlači pažnju mnogih. U pitanju je svojevrsna kapija prema prilično zanemarenom regionu plodne zemlje, poznate po izuzetnom biodiveritetu između Anda i Amazona. Upravo taj predio je usko povezan sa dva resursa, koja izazivaju fascinaciju i poštovanje, ali i nerazumijevanje i polemiku – to su kokain i zlato.

Prijatna klima, nevjerovatan panoramski pogled na okolna brda čine naselje Koroiko fascinantnim. Nekada je to bio glavni centar za eksploataciju zlata i smatra se da je upravo taj region imao značajn uticaj na razvoj moderne Bolivije.

Kvalitetno zemljište i obilne padavine učinili su da Jungas, smješten na istočnim padinama Anda, bude smatran poljoprivrednim centrom zemlje. Ispresijecan drevnim trgovačkim putevima, cio region bio je žitnica za narod Inka i ranija carstva koja su postojala na tom području tokom istorije. Danas se ta tradicija nastavlja. Nije ništa neobično tu vidjeti na obroncima zasađene banane, papaje, guave i citrusno voće i druge kulture. Ima tu i žbunastih biljaka koke sa vitkim granama, ovalnim listovima i crvenim bobicama.

Foto: Shutterstock

Upravo je koka bila izuzetno značajna za mnoge kulture na području Južne Amerike. Bolivija je jedan od najvećih proizvođača u tom dijelu svijeta. Od stotina kilometara usjeva koke, čak oko dvije trećine njih nalazi se u regionu Jungas. Čak oko 8.000 godina se koristi ta biljka u vjerskim obredima, ali i kao lijek i sredstvo plaćanja.

U početku su Španci nastojali da tu biljku okarakterišu kao lošu. Međutim, vremenom su shvatili da je imala blagotvorni uticaj na pripadnike autohtonih naroda na tom području, koji su bili primorani da rade na plantažama i u rudnicima. Zato su se kolonijalne vlasti predomislile i komercijalizovale usjev koke. Interesovanje za tu biljku počelo je polako da raste i van granica zemlje.

U toku 19. vijeka su se koka i njen psihoaktivni alkaloid, kokain, pokazali vrlo popularnim na tlu Evrope i Sjeverne Amerike. Korišćena je za pića i tonike, ali i za ljekove i razne druge proizvode. Među njima je bilo i “Vin Mariani”, francusko vino koje je sadržalo 200 miligrama kokaina po litru. U reklamama se tvrdilo da “osvježava tijelo i mozak”, a među ljubiteljima tog vina bili su i Tomas Edison, Emil Zola i papa Lav XIII, koji se čak pojavio u promotivnom spotu.

Foto: Shutterstock

Kokain i proizvodi na bazi kokaina su sve do kasnog 19. i početka 20. vijeka bili legalno priznati širom Evrope i Sjeverne Amerike. Jedan od zagovornika teorije korišćenja kokaina bio je i Sigmund Frojd, koji je naveo da ga je “mala doza podigla u visine na divan način”. Ali je vremenom kokain povezan sa porocima i kriminalom, pa je na kraju zabranjen u većem dijelu svijeta, kao i koka, iako je u Boliviji koka i dalje ostala legalna.

Kasnih 80-ih godina prošlog vijeka potražnja za kokainom je rasla, što je dovelo do rata protiv droge, koji su povele Sjedinjene Američke Države. Upravo je taj rat razorio obližnji region Čarape u Boliviji, koji je postao glavna oblast za proizvodnju koke. Tokom rata došlo je do široko rasprostranjenog kršenja ljudskih prava, što je uključivalo mučenja, ubijanja, proizvoljna hapšenja i pritvaranja ljudi, ali i do krađa i premlaćivanja. Svoj glas protiv toga podigli su uzgajivači koke, koji su organizovali proteste poznate kao “kokaleros”, što je doprinijelo usponu Eva Moralesa, lidera Šest federacija tropskih krajeva Kočabamba, koji je predstavljao lokalne uzgajivače koke.

Tokom takozvanog Rata za vodu, koji se na tom području odigrao u periodu između 1999. i 2000. godine, a koji se karakteriše kao ustanak protiv privatizacije opštinskog vodovodnog preduzeća u gradu Kočabamba, Moralesov politički uspon bio je zagarantovan. Postao je 2005. godine prvi domorodački predsjednik na tlu Amerike. Ubrzo je počela kampanja pod nazivom “Koka da, kokain ne”, koja je podrazumijevala davanje dozvole lokalnom stanovništvu da uzgajaju koku u određenim granicama.

Danas mnogi stanovnici Bolivije koku smatraju svetom biljkom, a redovno je koristi trećina ukupnog stanovništva zemlje. Kokain je i dalje ilegalan.

Još je jedan prirodni resurs dominantan na ovom području – zlato. Iako su prisutne brojne glasine o skrivenom zlatu na ovom području, činjenica je da korita rijeka i potoka nisu uspjela da zadovolje apetite konkviskadora za njim.

Mnogi su mitovi povezani i sa jezuitima, koji su kroz eksploataciju lokalnog autohtonog stanovništva stekli nevjerovatno bogatstvo na tlu Južne Amerike, prije nego što su odatle protjerani 1767. godine. Smatrali su se previše moćnim i nezavisnim, da bi to odgovaralo španskoj kruni. Šta se tačno dogodilo sa bogatstvom ovog reda nije poznato, ali je ta tema postala predmet brojnih spekulacija.

Send this to a friend