U bavljenju sociološkim aspektima kamerne muzike, Kristina Bašford se u svojoj studiji „Gudački kvartet i društvo“ (2003), između ostalog, poziva na predavanje pijaniste Ričarda Voltija koji je ovu praksu sažeo u sintagmi „muzika prijatelja” (1909), piše Pobjeda.
Transformišući svoju prvobitno intimnu prirodu u kasnije javni oblik prikazivanja, kamerna muzika je iz amaterske prakse vremenom prešla u profesionalnu, a kućno muziciranje prenijeto je u salone i potom koncertne dvorane. Sve većim angažovanjem kompozitora koji su je stavljali u ravan sa ostalim žanrovima, kamerna muzika je ušla u „visoku” umjetnost, a posebno kada se govori o muzici 19. vijeka ona je postala polje promišljanja epohe, stila, kompozitorskih poetika.
Takav je slučaj i sa djelima koja su izvedena u srijedu na KotorArtu: „Gudačkim kvintetom u C-duru“ (1828) Franca Šuberta, „Klavirskim kvintetom u A-duru“ (1887) Antonjina Dvoržaka, „Elegičnim trijom u G-molu“ (1892) Sergeja Rahmanjinova. „Muzika prijatelja”, kao izvođačka praksa, danas je uobičajena pojava na festivalima u svijetu, pa je takav koncept u dio svog ovogodišnjeg programa uvrsio i KotorArt. Jedan od najuspješnijih crnogorskih umjetnika, violinista Roman Simović nastupio je na Don Brankovim danima muzike ujedno i kao gost, i kao domaćin, a odnedavno i kao umjetnički direktor. Koncert Roman i prijatelji u Crkvi Sv. Duha koja je bila ispunjena do posljednjeg mjesta, za koji su karte bile rasprodate dva dana ranije, bio je mjesto susreta umjetnika koji su ranije sarađivali na kotorskoj ili nekoj drugoj sceni u svijetu, ali i onih koji nijesu bili u prilici da sarađuju.
Roman Simović, koji je u svijetu razvio uspješnu karijeru, višegodišnji koncert-majstor čuvenog Londonskog simfonijskog orkestra, stigao je u Kotor iz Verbijea sa jednog od najpoznatijih festivala u svijetu, gdje je u drugačijem „kamernom“ okruženju nastupao sa violončelistom Mišom Majskim, pijanistom Evgenijem Kisinim i drugim umjetnicima. Njegovom krugu prijatelja pripadaju i dirigent Valerij Gergijev, violinsiti Leonidas Kavakos Šlomo Minc, Julijan Rahlin, pijanisti Itamar Golan, Juđa Vang. Za kotorsku priliku, Simović je pozvao violinistkinju Aljonu Bajevu, koja je nakon konzervatorijuma „Čajkovski“ u Moskvi učila od Rostropoviča, Ozave i drugih pedagoga, a sarađivala je s dirigentima kao što su Gergijev, Penderecki, Mariner. Zatim, Nemanju Radulovića koji je prethodne večeri nastupio sa svojim gudačkim kvintetom Đavolji trileri. Potom, violistkinju Milenu Simović, koja redovno nastupa sa Londonskim simfonijskim orkestrom, Akademijom „St. Martin in the Fields”, Kraljevskim filharmonijskim orkestrom. Gosti Simovićevog koncerta bila su i dvojica violončelista. Đovani Njoki, profesor violončela na Univerzitetu „Mocarteum“ u Salcburgu, osam godina je bio solo-čelista Salcburške kamerate, a od 2008. godine član je Orkestra Lucernskog festivala. Dragan Đorđević, profesor violončela na Fakultetu muzičke umjetnosti u Beogradu, sa Simovićem je osnovao gudački kvartet Rubikon, a nastupa i sa ansamblom Double Sens. Pijanistkinja Olga Sitkovetski, koja je studirala na Muzičkom koledžu pri Moskovskom konzervatorijumu, potom na Konzervatorijumu u Sankt-Peterburgu, važi za jednog od najangažovanijih korepetitora.
S obzirom na to da je koncert počeo u kasno veče (22 sata) i da su kompozicije izvedene u trajanjima koja su ukazala na praksu izvođenja u vrijeme njihovog nastanka, dakle sa označenim ponavljanjima, intimne trenutke prelaska iz jednog dana u drugi publika je doživjela zajedno sa umjetnicima. Ako je Rahmanjinov bio mjesto gdje se su susrele izvanredne muzikalnosti Radulovića i Đorđevića, Dvoržak je bio mjesto prepoznavanja individualnih kvaliteta umjetnika istaknute melodije violončela (Njoki) u prvom stavu, viole (Milena Simović) u drugom stavu, te prve violine (Bajeva) u finalu. Snažni energetski potencijal Simovića obezbijedio je u Subertovom kvintetu da se udruženi rad ostvaruje na obostrano zadovoljstvo, sa obje strane pulteva, i izvođača i publike. U zajedničkoj akciji sviranja i slušanja, muzika je pružila nadu za očuvanje KotorArta kao mjesta zajedničke potrebe svih njenih aktera.
