Zbirka pjesama „Ne dirajte moje krugove” Ane Pejović predstavljena je u Gradskoj kući. Svoj sud o tom djelu dali su mr Miluša Bakrač i prof. Mihajlo Perošević. Kako je rečeno, to je poezija u kojoj se makrosimbolika krugova oslikava u ogledalima sklada, jedinstva, neraskidive snage Sunca i Mjeseca.
“Motiv kruga, lajtmotiv koji se kroz različite mikrokontekste dodatno semantički usložnjava i nadograđuje, u poetskoj jedinici za oblik javlja se kao smisao postojanja lirskog subjekta koji je sadržan u izražajnosti savršenstva kruga. Predstavlja oblik istine, a istina je da lirski subjekat želi da izbjegne opšte (iako skreće pažnju na to da smo svi mi ljudi „nijanse su to što nas kvari i krivi”), želi da bude svoj i u htjenjima usmjeren”, kazala je mr Miluša Bakrač.
Prof. Mihajlo Perošević podsjetio je da je bio u prilici da od prve pjesme i zbirke Ane Pejović, prati njen razvojni luk. Naglasio je da je to pjesništvo kontinuiteta.
“Bez ikakve sumnje, Aninu poeziju može smjestiti u tekovine postmoderne, jer njena elipsa i hermetičnost upravo upućuje na tokove koji imaju u našem poimanju, te postmoderne. Dakle, postoje neke zapreke, ali svakako je poezija Ane Pejović situirano u te tokove postmoderne književnosti”, naveo je Perošević.
“U starim novinama čitam aktuelne naslove. Mnogo toga se ponavlja i ne jenjava. To je zabrinulo moju pjesničku misao. Taj neumoljivi i vitalizovani način mučenja ega i pokušaj zavođenja mislećeg. Plašim se da je baš u tom procesu začeta ideja apsolutne obmane, i sve ono što slijedi poslije, zasnovano je na eksperimentalnim dokazima antagonizma i altruizma, u čijoj utrobi će pronalaći stablo netaknute trivijalnosti, brati njegove listove i žvakati ih do zanosa. Postati šaman ili lak plijen. Za one druge koji su se odrekli putovanja, tapkajući u mjestu, izlažu svoje udove vrlo smjelom pokušaju plesa, ova zemlja nudi obilje posmrtnih partitura”, zaključila je, između ostalog, Ana Pejović.
