Ako ste mislili da bi bez interneta ili mobilnih telefona nestalo komunikacije, razuvjeriće vas Mirko Ivanović iz Budve koji se skoro pola vijeka druži sa radio stanicom i pasionirani je radioamater. Tvrdi da savremene komunikacijske alatke još uvijek neće potpuno potisnuti Morzeovu azbuku, prenosi Radio Slobodna Evropa.
Iako je internet premrežio planetu i omogućio multimedijalnu komunikaciju u realnom vremenu, oko šest miliona ljudi na svijetu se bavi radioamaterizmom. Među njima je 81-ogodišnji Mirko Ivanović iz Budve.
“Moj lični znak je 4O4ZP i pod tim znakom me znaju u radioamaterskom adresaru”, kaže Ivanović.
Dok se sjeća prve uspostavljene radio veze 1968. godine, Ivanović pokazuje na stotine QSL kartica koje su potvrda uspostavljenih radio veza sa najudaljenijim destinacijama, od Indonezije i Japana do Južne Amerike.
No, on je zanimljiv još po nečemu: jedan je od rijetkih radio amatera koji umjesto mikrofonom, do danas komunicira Morzeovom azbukom.
“Mogao sam da imam mikrofon, ali neću, koristim samo Morezovu azbuku. Jer, dok sam bio u mornarici u Puli i Splitu, zavolio sam radiotelegrafiju i bio sam prvi na takmičenjima u bivšoj Jugoslaviji. Osvojio sam i treće mjesto kao radioamater, a bio sam i u jugoslovenskoj delegaciji na takmičenju u Rumuniji”, sjeća se Ivanović.
Gužva u eteru je svakim danim sve veća, gdje se razgranava takmičarski radioamaterizam, i to je ono što ljuti Ivanovića, jer je u trci za što više uspostavljenih radio veza, sve je manje vremena za razgovor.
“Svaki vikend je neko takmičenje, pa je nered u eteru. Sve su jači uređaji, priguše me sa dva kilovata, jer je moj uređaj jačine 200 vati. Tako jaki uređaji pokriju čitav banti i totalno paralizuju naš dozvoljeni amaterski opseg”, kaže Ivanović.
A taj opseg je, dodaje, nezamjenljiv kada se dese prirodne katastrofe, pa ostanemo bez interneta ili telefonskih veza. U vrijeme katastrofalnog zemljotresa 1979. radio mreža bila jedina veza crnogorskog primorja sa svijetom.
“Tada su se istakli mnogi naši radioamateri. Glavni centri informacija bili su Bar i Kotor. U Baru je bio Rajko Radulović, a u Kotoru Miljan Milić, i preko njih je odaslato najviše informacija. Ili u poslednjem ratu, devedesetih godina, kada su se mnoge izbjeglice našle u našoj zemlji, radioamateri su bili jedina veza sa njihovim porodicama. Tada su naši radioamateri ostvarili oko 150.000 kontakata i jednako toliko poruka predali”, navodi Ivanović.
Zbog ovakvih primjera je Ivanović siguran da radioamaterizam neće nestati, iako na prvi pogled djeluje anahrono u poređenju sa modernom tehnologijom.
“I u mirnodopsko vrijeme su radioamateri nezamjenljivi: često se dešavalo da nekome zafali lijek, koji se dopremi zahvaljujući solidarnosti radioamatera. Tako su mnogi životi spašeni, a otpočela mnoga prijateljstva”, kaže Ivanović.
Solidarnost je za Mirka Ivanovića ono što ga veže za radio stanicu skoro pola vijeka, ali i razlog što savremene komunikacijske alatke neće utišati signal radio amatera, koji ishodište imaju u prvoj radio-telegrafskoj stanici na Balkanu. Oglasila se u Baru 1904. godine.
