Ovaj vizionar, dok je davne 2005. godine sjedio u udobnoj fotelji predsjednika državne zajednice Srbije i Crne Gore, napravio je prvi izlet u biznis, dirigujući sa nekoliko milionskih investicionih projekata, bez slutnje da bi ga to moglo koštati “glave”, pišu Dnevne novine.
Deceniju kasnije, policijski inspektori u Podgorici, po nalogu Glavnog specijalnog tužioca Milivoja Ratnica, pokucali su na vrata stana u zgradi Vektra. Marović je završio u istražnom zatvoru u Spužu, mjestu gdje ga je upravo odveo biznis. Milionske malverzacije, koje je, po sumnji Tužilaštva, izvela organizovana gupa na čijem je čelu bio Marović, oštetila je budvansku kasu za više od 40 miliona eura. Desetinama Budvana, bliskih Marovićevih ljudi, kćerki, sinu, bratu, strini, priji, kumovima, poslovnim partnerima, političkim saborcima, takođe su stavljene lisice.
Vizija pretvaranja Budve u Monako infrastrukturni poduhvati, od gradnje komercijalno-stambenog centra TQ Plaza, koncertnog platoa, postrojenja za prečišćvanje otpadnih voda, pa do postrojenja za desalinizaciju, bulevara, suvenira, muzičkih spektakla rezultirala je brojnim istražnim i sudskim procesima.
Beograd mu “otvorio” oči za biznis
Sve je počelo kada je Marović spakovao kofere i otišao za Beograd, gdje je Crnoj Gori, u novoj državnoj formaciji, pripala fotelja čelnog čovjeka. U palati Federacije, Marović, sa snažnim političkim aktivnostima, usmjernim prije svega na stvaranje klime za priznavanje nezavisnosti Crne Gore, uplovljava i u biznis vode.
Ipak, sa sobom iz Crne Gore vodi “provjerene” ljude, od kojih će se mnogi u godinama koje slijede naći pod tužilačkom istragom. Kao svoje savjetnike Marović bira Aleksandra Tičića (oslobođen u aferi Košljun, ali osumnjičen u aferi TQ Plaza i plato na Jazu), Lazara Rađenovića (kome se na teret stavljaju četiri afere, a nepravosnažno osuđen na šest godina u slučaju Košljun), Vuleta Tomaševića, te Oliveru Ilinčić (koja će mu postati desna ruka u brojnim kupoprodajnim transakcijama oko nekretnina na budvanskoj rivijeri).
Rađenović ubrzo postaje direktor Službenog lista SCG, dok ostali bliski saradnici, koji su svi bili smješteni u tadašnjoj vili “Crnogorka” na Dedinju, postaj u njegova prva operativna mašina, koja realizuje ideje svoga „šefa”, kako su nazivali Marovića.
Prvo što mu polazi za rukom, te mu daje polet da se nastavi baviti biznisom, jeste rasprodaja vojne imovine na crnogorskoj obali, kada mnogi biznismeni, postaju vlasnici vrijednih zemljišnih kompleksa na samoj pjeni od mora. Marović tako dovodi u Crnu Goru palestinskog milijardera Muhameda Rašida, koji će nakon kupovine vojne baze na lokalitetu Skočiđevojka, nadomak Svetog Stefana, u godinama koje slijedi, pokušati da kupi i sami vrh brda Košljun iznad Budve.
Zbog toga je pokrenuta tužilačka istraga, koja je imala i sudski epilog protiv opštinskih čelnika (Lazara Rađenovića). Marović tada otvara vrata i kompaniji “Trejd junik”, biznismena Mirka Latinovića, koji uspijeva da kupi vojni kompleks na Rtu Arza, na samom ulazu u Boku Kotorsku. Očigledno Marović nije ni slutio da će upravo Latinović biti jedan od ključnih svjedoka na koje će se osloniti Tužilaštvo, a koji je uperio prst u njega, kao šefa kriminalne grupe.
Ustoličenje Kuljače
Marović, ipak, pravi greške u koracima. Jedna od onih koja ga je mogla skupo koštati je i sporni ugovor sa izrealeskom kompanijom “Imidžsat internešnal“ o zakupu satelita, koji je 2005. potpisao njegov tadašnji ministar odbrane Prvoslav Davinić (štetan ugovor koštaće Srbiju 27,8 miliona eura, koliko je kasnije presudio Arbitražni sud u Londonu da Srbija mora platiti odštetu Izraelcima).
I dok je afera oko satelita dobijala na medijskoj pažnji, Marović svoju političku energiju usmjerava ka rodnoj Budvi. Maj 2005. godine bio je prelomni momenat u Marovićevoj političkoj, a kasnije i poslovnoj karijeri.
Gradom upravlja koalicija prosrpskih partija i Liberalnog saveza Crne Gore. Nakon izgubljenih lokalnih izbora 2002. godine, pune tri i po godine, Marović nije imao kontrolu nad Budvom, koja je tada, kao i sada, bila zlatna koka, prije svega u građevinskom biznisu, a potom i turizmu.
Po tada aktuelnom zakonu, prvi put se predsjednik Opštine birao neposredno, odnosno narod je trebalo da izabere ko će se na čelu grada nalaziti narednih pet godina.
Trebalo je izabrati ličnost, kako je tada objasnio Marović čovjeka iz naroda, omiljenog koji će povratiti povjerenje Budvana u DPS. Izbor je pao na tadašnjeg načelnika budvanske policije Rajka Kuljaču mještanina Paštrovića. Kuljača nadmoćno pobjeđuje na izborima, a DPS osvaja apsolutnu vlast u Budvi, a Marović dobija sve poluge lokalne vlasti, koje će mu u godinama koje slijedi, biti uzdanica u brojnim biznis idejama, koje namjerava da realizuje.
On tada, međutim, nije ni slutio da će ga taj izbor, poslije pune decenije, skupo koštati, i da će Kuljača, kao glavni svjedok saradnik specijalnog tužioca Katnića, postati ključna ličnost za raskrinkavanje budvanske kriminalne grupe
Uslijedio je 21. maj, i izglasavanje nezavisnosti. Marović tada ponovo napušta državničke funkcije, vraća se u Budvu i sa sobom dovodi sve dotadašnje savjetnike iz Beograda i postavlja ih na ključne funkcije u gradu.
Tičić postaje šef Agencije za planiranje prostora i menadžer grada, Rađenović dobija mjesto potpredsjednika Opštine, Tomaševića imenuju za direktora Hotelske grupe “Budvanska rivijera”, najveće turističke kompanije u Crnoj Gori, dok Olivera Ilinčić zadržava funkciju neformalnog savjetnika.
Miloša uvodi u biznis
Marović pravi još jednu, kasnije će se pokazati, životnu grešku uvodi u biznis sina Miloša. Krajem novembra 2005. godine na Kipru se osniva kompanija “Numerico trejd limited”, koja će godinu kasnije započeti jedan od najkontroverznijih opštinskih projekata gradnju najvećeg vodenog grada na Jadranu, na brdu Topliš iznad Budve.
Projekat, koji je pod istragom Specijalnog tužilaštva pune četiri godine, a za koji se sumnja da je napravio štetu od gotovo 11 miliona eura, počinje kiparska firma koju su osnovali tada 22 godišnji odbojkaš Miloš Marović, Dragoljub Dvojako vic i vaterpolista Petar Trbojević, inače kum Aleksandra Tičića. Ugovor o20-godišnjem zakupu deset hektara opštinske zemlje 2006. godine potpisuju Kuljača i advokat kiparske firme.
Iako javnost nije bila upoznata ko stoji iz kiparske kompanije, spekulisalo se da je u pitanju “kombinacija” Marovića. Međutim, ” Kiprani” ubrzo doživljavaju poslovn i kolaps, a kredit od milion i po eura, koji su uzeli za nabavku opreme, ubrzo pada na teret opštine. Deset godina kasnije, projekat se nastavlja, sa novim vlasnicima kompanijom “Akva tera solušn”, koja je za dva miliona otkupila opremu, te se obavezala da za zakup 41.000 kvadrata opštinske zemlje godišnje plaća po 240.000 eura.
Milionska groznica drmala Budvu
“Zlatni period” Budva proživljava od 2007. pa do 2009. godine. kada se u grad slila, praktično, milijarda eura. Brojne kupoprodajne transakcije, dolazak bogatih Rusa, Izraelaca, Iraca, Ukrajinaca, Budvu pretvaraju u grad milionera. Mještani za hektar đedovine dobijaju i po dva miliona eura.
Standard postaje zaista nalik onom u Monaku, ali samo prividan, što će se ispostaviti u godinama koje slijede milioni su se istopili. Upravo u tom periodu Budva se, kroz izradu planske dokumntcije, koja se užurbano donosi, devastira, obala se betonira, a u gradu se ustoličavaju brojni lokalni biznismeni bliski Kuljači i Maroviću, kojima se povjeravaju milionski poslovi. Jedan od takvih je i građevinski preduzimač Branislav Gugi Savić, Kuljačin kum, kome je povjerena izgradnja brojnih puteva i ostalih infrastrukturnih projekta, vrijednih 27 miliona eura.
Vojna imovina
Prvo što mu polazi za rukom, te mu daje polet da se nastavi baviti biznisom, jeste rasprodaja vojne imovine na crnogorskoj obali.
Trejd junik
Marović otvara vrata i kompaniji “Trejd junik”, biznismena Mirka Latinovića, koji uspijeva da kupi vojni kompleks na Rtu Arza.
Afera Satelit
Sporni ugovor sa izrealeskom kompanijom “Imidžsat internešnal” o zakupu satelita, koji je 2005. potpisao tadašnji ministar odbrane Prvoslav Davinić.
Izbor Kuljače
Izbor kandidata DPS za predsjednika opštine Budva pao je na tadašnjeg načelnika budvanske policije Rajka Kuljače, pokazaće se kao još jedna kobna greška Marovića.
