U završnici izložbe Cvetka Lainovića u Galeriji RTS-a predstavljena je monografija u izdanju Službenog glasnika i IK Zlatno runo iz Beograda. O knjizi koja je izašla povodom 10 godina od smrti ovog izuzetnog stvaraoca i sjećanja na njega govorili su Đorđe Kadijević, istoričarka umjetnosti Sonja Milićević, Snežana Ranković direktorka Zlatnog runa, Petar Arbutina u ime Službenog glasnika i književnik Svetislav Basara.
Veče je počelo sjećanjem na razgovore koje je Lainović vodio sa urednikom Radio Beograda Milošem Jevtićem, objavljenim u knjizi “Beline” u izvođenju Vjere Mujović i Igora Filipovića.
U reprezentativnoj monografiji su objavljeni tekstovi o Lainoviću i njegovom stvaralaštvu, čiji su autori: Đorđe Kadijević, Marko Deberga, Momo Kapor, Dragan Jovanović Danilov, Duško Radović, Nikola Mirkov, Svetislav Basara, Paul Kazo.
Posljednji tekst monografije je napisao Zdravko Vučinić, koji je i autor i dalje aktuelne izložbe Lainovićevih djela u Galeriji RTS-a koja nosi naziv “Svijet magične stvarnosti”. U izdanju se našao i tekst, lična bilješka Brana Mitrovića, akademika arhitekte, pod nazivom “Cvetko Lainović moj profesor”.
Spisak samostalnih i kolektivnih izložbi umjetnika dopunjuje ovu izuzetnu knjigu. Urednici su Petar Arbutina i Snežana Ranković, urednik fotografije Vukica Mikača, dok je likovni urednik Aleksandar Pribićević. Na naslovnoj strani monografije je slika “Samo je nebo tvoje”.
Umjetnost Cvetka Lainovića je autentična, a djela su mu rasuta širom svijeta, od Podgorice i Beograda do Pariza ili Njujorka. Ne odričući se klasične slike niti predmetnog svijeta, Lainović je izgradio poseban slikarski pristup, u kome je dominantan element linija. Stasavao je u godinama studentskog pokreta i progona “crnog talasa” u tadašnjoj jugoslovenskoj umjetnosti, i od samog početka ponio ga je duhovni bunt, protest protiv uzurpatora sloboda, bilo kojoj vrsti da pripadaju. Takav stav je pretočio u umjetnički izraz sliku ili riječ pri čemu je gotovo isključivi motiv njegovih razmišljanja čovjek, njegova sudbina u savremenom ambijentu.
Kao formalni sadržaj od tog čovjeka, koji pokušava da dopre do istine, do božanske milosti i ljubavi, na njegovim završnim slikama ostaće samo čista djevičanska linija kao trag koji čovjekova misao ostavlja u kosmosu.
Na putu do osvajanja željenog likovnog izraza, opus Cvetka Lainovića prošao je nekoliko razvojnih faza nejednakog trajanja. Početak pripada crtežu kao disciplini, a portretu kao motivu. Takav portret je građen na uprošćenom crtežu bez sjenčenja, svodi se na studiju karaktera i na pasionirano nastojanje autora da otkrije duhovno biće portretisane ličnosti. Sljedeću fazu karakteriše pojava klasične slike, odnosno uvođenje boje kao ravnopravnog elementa. Kao poseban ciklus izdvajaju se mrtve prirode, tačnije rečeno cvjetni aranžmani delikatnih kolorističkih sazvučja. Oko 1970. godine počinje najduža i najznačajnija faza Lainovićevog slikarstva, faza čiste bijele površine na kojoj će umjetnik preko djevičanske crne linije prenositi svoje najintimnije misli i osećanja.
