Marijana Zečević objavila je knjigu Poezija Novice Đurića ̶ Od maternje melodije do Euklidove i kartezijanske tačke, koja je kao i prethodna studija, iz oblasti likovne umjetnosti Toškovićeva Sagrada familija, napravila iskorak i na polju nauke o književnosti.
Knjiga je objavljena u izdanju Naučne ustave ̶ Institut za srpsku kulturu Nikšić (ISK), te sa stanovišta nauke o književnosti čini jedan studiozni rad. Marijana Zečević je pisac, književni kritičar i politikolog. Završila je književnost, a potom je magistrirala političke nauke na Fakultetu političkih nauka u Podgorici.
Kako je autorka rekla, knjiga Poezija Novice Đurića ̶ Od maternje melodije do Euklidove i kartezijanske tačke je studijski prikaz zbirke pjesama Ljepota robijanja, autora Novice Đurića. Predstavlja jedan antropološki prikaz, kao i sama misaona mnogostrukost, koja se u sebi diferencira, otvarajući onaj predmetno prikazivački plan koji se odvija na relaciji čovjeka i života, umjetnika i djela.
Knjiga, između ostalog, sadrži i jedan filozofski pristup, te tumači Đurićev nihilizam sa stanovišta jevanđeljskog, Ničeovog i Šopenhauerovog nihilizma, uspostavljajući polemiku koja je u strukturi ovog djela.
Samo jedan Đurićev stih, kako je rekla Marijana Zečević, ,,niko nije izrastao iz ništa” otvara široku polemiku, počev od Biblije pa do filozofskih razmatranja i teologije. Šopenhauer cijelo jedno poglavlje, pod nazivom O smrti i njenom odnosu prema nerazrušenosti našeg bića po sebi, koje obuhvata znatan dio u knjizi Svijet kao volja i predstava, posvetio pitanju smisla života i smrti. U jednom segmentu je rekao: „Mišljenje da je čovjek stvoren ni iz čega nužno vodi mišljenju da je smrt njegov apsolutni kraj”.
Otuda ovaj Đurićev stih zapravo je polemika o tome da li je smrt i apsolutni kraj. Polazeći od njegovog stiha, ,,niko nije izrastao iz ništa” koherentno Šopenhauerovom razmatranju, pjesnik se opire neminovnosti da je smrt i apsolutni kraj.
Poezija Novice Đurića ̶ Od maternje melodije do Euklidove i kartezijanske tačke bavi se zbirkom pjesama Ljepota robijanja za koju se može reći da je jedna bogata riznica svih vrsta duhovnosti, podsjeća na muzej u koji ulazite, gdje ćete zateći: artefakte, tradicionalne, srednjevjekovne viteške i crkvene eksponate, štampariju, knjige i rukopise, impresionističke, barokne, suprematističke i ekspresionističke slike, venere, vajarske kipove i detaklje koji čine jednu semiotičku riznicu. Iz te muzejske atmosfere ulazi se potom u crkvene odaje i molitve. Otuda je i knjiga Poezija Novice Đurića ̶ Od maternje melodije do Euklidove i kartezijanske tačke i jedna antropološka ekscitiranost, kako je rekla Zečević.
Knjiga Poezija Novice Đurića ̶ Od maternje melodije do Euklidove i kartezijanske tačke na više od 250 strana govori o Poeziji Novice Đurića kroz neke od sledećih poglavlja: Folklorni modernizam, Muzikalnost i harmonija, Arhetipovi majke i djeteta, Ekspresionizam i Frojdov princip sublimacije, Afekti i strasti u zbirci pjesama Ljepota robijanja, Riječ kao pokret i akcija, Tijelo kao izraz i riječ, Ničeov nihilizam u poeziji Novice Đurića, Neurološki fenomen u poeziji Novice Đurića, Simbolizam i metod ,,sparujuće” asocijacije u zbirci pjesama Ljepota robijanaja, Tačka kao kartezijanska i Euklidova geometrija u Đurićevoj zbirci pjesama Ljepota robijanja i dr.
