Zadužbina Ilije Kolarca u Beogradu na ivici je opstanka, piše Danas.
Novca za osnovno održavanje prostora nema, sredstava za program je sve manje i manje iz godine u godinu, a zaposleni su na minimalcu.
Urednica muzičkog programa Mirjana Lazarević za Danas kaže da su uslovi nemogući i da ustanova još nije vrata zatvorila samo zahvaljujući entuzijazmu zaposlenih.
“Opšti je utisak da Kolarac nikoga ne zanima i da bi njegovo gašenje prošlo bez reakcija”, smatra ona.
Kako navodi, novca nema ni za osnovne stvari.
“Za normalno funkcionisanje ustanove potrebno je mjesečno oko milion i po dinara, a taj novac ne možemo da dobijemo ni od države ni od grada, pošto po zakonu ni jedni ni drugi nijesu zaduženi za održavanje zadužbina čiji su osnivači privatna lica. Obraćali smo se gradonačelniku, sekretarijatu, ministarstvu, Republičkom odboru za kulturu, ali svi kažu “Nijesmo osnivači”, požalila se Lazarević.
Koncertna dvorana Kolarca je stara 85 godina i ruinirana je, a Lazarević ocjenjuje da je u društvu zavladala apatija i da im kojim slučajem isključe struju, četiri dana bi se iščuđavali što je Kolarac zatvoren, a onda nikom ništa.
Kolarac se našao u nezavidnoj situaciji nakon donošenja Zakona o zadužbinama i fondacijama, koji zadužbine definiše kao nevladine organizacije, i po kome one nijesu ni u čijoj nadležnosti.
