Jedan od najistaknutijih pisaca i pjesnika Dušan Kostić, iako rođen u Peći, Crnu Goru je uvijek smatrao svojim domom i otadžbinom.
Djetinjstvo je proveo u Plavu, gdje je završio osnovnu školu, gimnaziju u Beranama, da bi potom živio i radio u Herceg Novom.
Bistra jezerska voda u kojoj se ogledaju sniježni vrhovi vrletnih planina snažno se upila u njegovu dječačku dušu, pa je Kostić i mnogo godina kasnije, kao već odrastao čovjek i zreo pisac, ostao oduševljeni poklonik ljepota prirode.
O ljubavi prema Crnoj Gori pisao je i u svojim djelima, pa je ostala čuvena njegova pjesma “Sleđena tišina Visitora” i knjiga poema “Gradić Jelengaj” koja je napisana prema poznatoj legendi o nastanku Plavskog jezera.
Kostić je Filozofski fakultet završio u Beogradu. Još kao student, prije Drugog svjetskog rata, pisao je revolucionarne pjesme. Učestvovao je u ratu kao partizan, a poslije rata bio je urednik Radio Beograda, lista „Borba“, „Književnih novina“, časopisa „Mladost“, „Književnost“ i „Savremenik“.
Pjesme je počeo objavljivati kao 14-togodišnjak, a postignuti uspjeh uticao je kasnije da nastavi da se bavi pisanjem knjiga za djecu i omladinu.
Napisao je više zbirki pjesama „Pjesme“, „Zemlji voljenoj“, „Poema o gradu i ljubavi“, „Proljeće nad rovom“, „Govor zemlje i mreže“, a autor je i nekoliko romana “Sutjeska”, “Gora Koštanova”, “Modro blago” i “Gluva pećina”.
Roman “Sutjeska” je inače inspirisan stvarnim događajima u kojima je Kostić i sam aktivno učestvovao.
Za svoj rad dobio je više nagrada, među kojima i nagradu Udruženja književnika Srbije za dječju poemu „Gradić Jelengaj“ i za zbirku pjesama „Zov lišća“. Zmajevu nagradu za djelo „Postojbina masline“ dobio je 1979. godine i Oktobarsku nagradu grada Herceg Novi.
Preminuo je u Herceg Novom 1997. godine.
“Ja sam dio ulica, ja sam pjesma njina,
zaboravljena tuga harlekina,
ja sam dio svjetla i svete gradske buke
kojoj iz mira ovog dajem ruke”.
