Jedan od najboljih igrača u istoriji Lovćena bio je Dojčin Dojo Perazić (igrao za Cetinjane od 1960. do 1968. godine).
Osim stamene građe i vrsne tehnike, odlikovao se nečim što je, za razliku od tada našeg, pomalo “lijenog i tromog” fudbala – u Evropi se uveliko afirmisala: tzv. “harmonika sistem” igre i taktike. Naime, barem sedam-osam igrača jurišalo je ka protivičkom golu uz hitronogo vraćanje u fazu odbrane. Nije se umiralo u ljepoti driblinga i individulne tehnike, već u dinamičnom, nikako bezglavom, trčanju tokom svih 90 minuta.
Dojčin je nakon Lovćena, nekoliko nastupa u Zvezdi, zapaženih igara u Mariboru i Vojvodini, postao prvi crnogorski gastarbajter – otišao je u jednu od ponajboljih holandskih ekipa – Den Hag. Tu je, zbog neumornog trčanja i lucidnih driblinga dobio nadimak “Perpetuum mobile” (vječito u poketu). Iz zemlje lala prešao je u susjednu Belgiju gdje je završio fudbalsku, a onda gradio trenersku karijeru.
Inače, Dojo svakog ljeta boravi u svom domu – u Budvi odakle, gotovo svakodnevno, hrli ka rodnom Cetinju. Prolazeći pored Obilića poljane, uz uzdah zažali što nije mlađi – sigurno bi onda postao trener prve fudbalske ljubavi – ekipe Lovćena.
Tada, kako kaže, Lovćen ne bi brinuo brige oko opstanka u društvu najboljih timova u Crnoj Gori.
Bratislav Bato Kokolj
