Svog prvog premijera Vinstona Čerčila Elizabeta je zatekla u Dauning stritu po stupanju na prijesto 1952. godine.
Dobri poznavaoci prilika u Bakingemskoj palati tvrde da je Čerčil jedan od rijetkih premijera kojima se Elizabeta iskreno divila.
Uslijedila su još trojica konzervativaca u „Broju 10“, zvaničnoj rezidenciji britanskih premijera Antoni Idn, Harold Makmilan i nakratko ser Alek Daglas Houm, jedini premijer koji je i prije premijerske funkcije bio prijatelj kraljevske porodice.
Svog prvog laburističkog premijera Kraljica je u Bakingemskoj palati primila 1964. godine kada je premijer postao Harold Vilson.
Konzervativci su se nakratko vratili na vlast pod Edvardom Hitom već 1970. godine, ali se Vilson oporatio i vratio na vlast već 1974. godine.
Velika Britanija je pristupila Evropskoj uniji upravo pod konzervativcem Hitom 1973. godine. Džejms Kalahan koji je naslijedio Vilsona važi za premijera sa kojim je kraljica bila na najvećoj distanci o čemu su oboje otvoreno pričali. Nakon Kalahana, Britanija 1979. godine dobija svoju prvu ženu premijera i najdugovječnijeg premijera u istoriji ove zemlje Margaret Tačer.
Ona staje na vlasti sve do 1990. godine kada je smijenio Džon Mejdžor. Za razliku od Mejdžora koji je vremenom razvio čak i prijateljske odnose sa kraljicom, Tačer je sa Elizabetom II imala odnos pun međusobnog poštovanja, ali ipak distanciran.
Iza Mejdžora uslijedila je dugogodišnja vladavina laburista najpre pod Tonijem Blerom, a zatim i Gordonom Braunom.
Kraljica i Bler su imali veoma dinamične odnose koje su bojili veoma značajni istorijski događaji poput smrti Dajane princeze od Velsa, te rata u Avganistanu i Iraku.
Brauna je 2010. smijenio konzervativac Dejvid Kameron koji se nakon poraza njegove opcije na refendumu o statusu Velike Britanije u Evropskoj uniji mesto prepustio Mej.
