Negdje u ljeto 2003. godine, Milenko Jovanović, u svojstvu novinara “Večernjih novosti”, o tome kako je popularna Ceca u stvari započela “druženje” s mikrofonom, razgovarao je sa sada pokojnim Nikolom Jovićevićem, šefom “Oaze”, ranije muzičarem “Sinova mora”,”Antobarumnovusa” i ostalih barskih bendova, prenose Primorske novinw.
Prisjećajući se Cecinog prvog nastupa, koji joj je, ispostaviće se, trasirao put do samog vrha estrade kojim dugi niz godina veoma uspješno gospodari, Nikola je svjedočio kako je u pauzi između dva bloka pjesama, dok su on i njegove kolege odmarali na balkonu restorana, njihovom stolu neko prišao i pitao – “može li naša Ceca nešto da otpjeva uz vašu pratnju”.
Odgovor je, naravno, bio potvrdan, a mlađana Žitorađanka je interpretacijom pjesme Šemse Suljaković “Što me pitaš kako živim ja” digla na noge goste restorana “13 jul”, gdje su Jovićević i njegove kolege iz benda muzicirali. Pored Jovićevića, u bendu su bili harmonikaš Sabrija Vulić, gitarista Nebojša Rajčić, basista Slavko Spajić i pokojni pjevač iz Mrkojevića Kiki Sulejmanović.
Bilo je to dovoljno da šef orkestra najavi da će Svetlana – Ceca (tada Veličković) sa njima nastupati u narednih deset dana, premda se o tome, kako je pričao, nije prethodno dogovorio s njenim roditeljima, koji su bili gosti u istom restoranu. Tako je i bilo. Ceca je pjevala tih deset dana, a boravak na moru produžili su i njeni roditelji, kao i sestra Lidija. Na samu najavu da će “čudo od djevojčice” nastupati i narednih dana, brojni gosti koji su je čuli prve večeri, rezervisali su stolove i za narednih nekoliko noći, što se do tada nije događalo ovdje.
I naredne, 1987.godine, na ljetovanje stiže čitava porodica Veličković. Za godinu dana zrelija Ceca, ovoga puta nastupa sa istim bendom u uvali Val maslina, u kafani “Utjeha”, koju je držao Ramo Sulejmanović, na putu od Bara prema Ulcinju. Kafana se nalazila na samoj “pjeni od mora”.
Stotine i hiljade ljudi u kafani i pored nje, smjenjivalo se kako bi čuli i vidjeli Cecu. Tada je u Bar stigao i Mirko Kodić, čuveni harmonikaš iz Beograda, koji je takođe povremeno nastupao sa “Oazom”. Na kraju sezone, tokom koje su izvrsno finansijski prošli svi članovi benda, Kodić odvodi Cecu za Beograd, gdje malo nakon toga uspijevaju da snime njenu prvu zvaničnu pjesmu, čuveni “Cvetak zanovetak”.
Malo je kome, međutim poznato, da su prvu pjesmu, koja na žalost nije snimljena (“Oči zelene”) Ceci napisali upravo članovi benda “Oaza”, tačnije Nebojša Neco Rajčić, nekada šef titogradske grupe “Miniori”. Pjevala je tu pjesmu Ceca i po pet-šest puta za noć, dok je nastupala na Crnogorskom primorju.
I sljedeće, 1988.godine, ponavlja se Utjeha. Ceca je već zrelija, ima 16 godina. Glas joj je već značajno “školovaniji”, a polako je postajala poznato ime. Osim što su članovi sastava “Oaza” tada takođe dobro prošli na Utjehi, imali su i dosta svadbi koje su sa Cecom “odrađivali” duž crnogorske obale.
Svetlana Veličković je te godine posljednji put pjevala sa „Oazom“, a nekako u isto vrijeme i bend je prestao da svira.
Ceca se sa Nikolom Jovićevićem i ostalim članovima benda “Oaza” gledala i kasnije. Prilikom snimanja novogodišnjeg programa u Podgorici 1989. godine navraćala je kod Jovićevića u Bar. Nikola se zapravo sprijateljio sa čitavom njenom porodicom. Posljednji put sreli su se 1996. godine, na promotivnom skupu Stranke srpskog jedinstva u Baru, čiji predsjednik je bio njen suprug Željko Ražnatović Arkan. Ceca je na tom skupu takođe pjevala.
Pokojnog Nikolu Jovićevića prilično je pogodila Cecina izjava iz 2001. godine jednom mediju u kojoj je rekla da se ne sjeća ni njega, niti benda “Oaza”, kao ni Utjehe, jedino priznajući da je sa pjevanjem počela “slučajno, u jednoj kafani, letujući sa porodicom na Crnogorskom primorju”.
