Borisova kockica

Tekst i fotografije: Rale Radonjić

Sedmogodišnja ljubav jednog dječaka sa svojim BMW-om traje i danas sa istim žarom, iako od poslovnih i porodičnih obaveza ne stiže da mu se posveti kao nekad.

Povremeno mu pokloni pažnju u vidu detaljnog pranja i vožnje u lokalu, a ovaj mu za uzvrat pruži svo uživanje koje jedan bavarski model iz ‘80-ih godina može, bez obzira što pod haubom ima samo četiri cilindra.

Na filmu se u proizvodu svog rada na oldtajmeru, uživa svakodnevnim vožnjama po filmski idiličnim predjelima, uz muziku i zvuk motora koji para tišinu šume.

U realnosti, jednom mjesečno, ako je sve ispravno, dobijemo priliku da kratko “isprskamo” svoj auto na samouslužnoj perionici, nakon čega slijedi vožnja po naselju čisto da ne istruli od stojanja.

Onda te prilike sebično čuvamo kao vrijeme za sebe, eventualno i za naslednike koje smo zarazili svojim hobijem, kao što je slučaj i kod mene, ali i Borisa koji svoju kockicu vozi u društvu ćerkice koja mu redovno pravi društvo u takvim ekskurzijama.

Bez posebnih izmjena otkad je kupljena i sređena prije nešto više od sedam godina, i danas im služi za posebne momente. Radovi su trajali pola godine jer je osnova bila prilično dobra i Boris je i danas zahvalan na tome.

Motor je benzinski 1.8, najčešći u kockicama u našem okruženju, poznat po kvalitetu, ekonomičnosti i jednostavnosti za održavanje.

Posebno od kad je otišao u zasluženu penziju, gdje dane provodi u kraćim šetnjama, uz dobru njegu koju dobija od svog vlasnika, obojica mogu uživati u druženju još dugo vremena.

Često se u vožnji svog vikend auta prisjećamo momenata prvog pogleda, odluke o kupovini, sitnih anegdota prilikom restauracije, pregovora sa prethodnim vlasnikom i slično, pa sve do momenata iz djetinjstva kada smo se uopšte prvi put sreli sa modelom kakav danas imamo u posjedu.

Neko je na takvom autu učio da vozi, nekoga je privukao na semaforu, u garaži u komšiluku, ali svi imaju neki momenat koji nas je prikovao za neki poseban brend ili model s kojim smo danas maltene u krvnom srodstvu.

Tako je i Borisa jednog davnog ljeta ‘90 i neke komšijska crna kockica prizivala sebi iz garaže, da bi nakon skoro trideset godina on bio u prilici da postane vlasnik crvene 318i koja je uz malo ulaganja postala tačno onakva kakvu je zamišljao da ima.

Slike koje vidite nastale su prvih mjeseci njihovog druženja i tonovi dočaravaju svu ljubav koju vlasnik može osjećati prema svom autu. Možda vas zamisle da pozovete taj jedan broj telefona koji ste dobili od prijatelja a iza kojeg se nalazi neki vaš stari “komšija” željan novog vlasnika. Srećno!