Lovćenske straže, Lovćen neće pasti

Piše

Rašović  Zoran, koordinator “Lovćenskih  straža”

Crnogorski patriote svih vjera i uvjerenja koji iskreno vole slobodu, pravdu, svoju Crnu Goru, a ujedno poštuju antifašitičko nasljeđe Crne Gore koje je temelj njene novije državnosti, su u cilju zaštite Njegoševog mauzoleja od velikosrpskih nacionalista i Srpske pravoslavne crkve 10.oktobra 1990.godine na Ivanovim Koritima formirali „Lovćenske straže”.

Nacionalna svijest i patriotizam imali su veliki značaj i bili izvor snage i upornosti da se formira patriotski pokret„Lovćenske straže”.

Na početku obraćanja smatram neophodnim apostrofirati jedan dio nespornih činjenica:

– Srpska pravoslavna crkva funkcioniše na kleronacionalističkoj ideologiji dvojice episkopa Srpske pravoslavne crkve Nikolaja Velimirovića (1881 -1956) i Dimitrija Najdanovića (1897-1986).

– Dimitrije Ljotić je u Srbiji pod ideološkim uticajem episkopa Nikolaja Velimirovića, osnovao fašistički pokret ZBOR. Tim činom i njegovim aktivnim djelovanjem se jasno ukazuje da je njegov ideološki i politički izbor – kolaboracionistički fašizam.

– Ideologiju Nikolaja Velimirovića i Dimitrija Najdanovića zdušno podržali i propagirali sve do svoje smrti arhimandrit Justin Popović (1894-1979) i mitropolit Anfilohije Radović (1939 – 2020), koji je uz episkope Artemija, Atanasija i Irineja Bulovića bio đak Justina Popovića.

– Glavni promoter kleronacionalističke ideologije Srpske pravoslavne crkve na teritoriji Crne Gore uz sad već pokojnog srpskog mitropolita Anfilohija Radovića je rektor srpske bogoslovije na Cetinju protojerej – stavrofor Gojko Perović.

– Očigledna je asimilacija Crnogoraca od strane velikosrpskih nacionalista i kleronacionalističke Srpske pravoslavne crkve.

Ideja o neophodnosti formiranja „Lovćenskih straža” javila se kod književnika Jevrema Brkovića, koji je pokrenuo i inicijativu o njihovom formiranju. Početni dogovori i dešavanja su se odvijali u stanu familije Jevrema i Kaće Brković, Ulica “Obala Ribnice” br.8, Podgorica i Caffe baru “Tamatua” Podgorica, vlasništvo braće Hadžiahmetović (Raska, Meta i Amida). U ovim početnim dogovorima, koji su organizovani na Cetinju i Podgorici, učešće je uzeo i zavidan broj intelektualaca iz svih gradova Crne Gore.

Kao što je na početku navedeno, 10. oktobra 1990.godine na Ivanovim Koritima su formirane „Lovćenske straže”. Tom prilikom su prisutni položili zakletvu i za komandanta „Lovćenskih straža” jednoglasno je izabran književnik Jevrem Brković, koji je komandovao minut šutnje za poginule crnogorske komite koji su svoj život dali za PRAVO ČAST I SLOBODU CRNE GORE, nakon čega je i simbolično pod komandomJevrema Brkovića kod “Njegoševog mauzoleja” odrađena prva “Lovćenska straža”.

Zakletva koju su dali članovi “Lovćenskih straža”glasi:

“Mi Dukljani, sabrani danas pod Lovćenom da odbranimo simbol Crne Gore, Zete i Duklje, našu svetu planinu Lovćen, zaklinjemo se da će rušilačka noga naših vjekovnih neprijatelja kročiti na Lovćen samo preko nas mrtvih“.

Zakletva je imala simbolično gledano poruku koju su imale poruke crnogorskih Komita: “CRNA GORA PRIJE SVEGA, CRNA GORA IZNAD SVEGA, ZA PRAVO ČAST I SLOBODU CRNE GORE”, kao i poruka španske revolucionarke Dolores Ibaruri Gomez poznate kao La Pasionarija, koja je uputila poruku španskim rodoljubima “No pasaran – Neće proći”, a odnosilo se na fašiste generala Franka.

S velikim ponosom crnogorski suverenisti svih vjera i uvjerenja su se masovno priključivali „Lovćenskim stražama”,kako se ne bi nikad više ponovili događaji od 11. januara 1916. godine, kad je Lovćen pao u ruke habzburške vojske cara Franja Josipa I, ili kada je Aleksandar Karađorđević 1925. godine na Lovćenu izgradio novu kapelu i posvetio je Svetom Đorđiju, svecu-zaštitniku porodice Karađorđevića i svojem sinu Petru.

U tom periodu bezrezervnu podršku „Lovćenskim stražama” su pružali prije svega članovi Liberalnog saveza Crne Gore i Crnogorskog Federalističkog pokreta, kao i jedan broj članova iz drugih patriotski orijentisanih stranaka (Socijalističke partije Crne Gore, Jugoslovenske narodne stranke, Partije socijalista Crne Gore, Nezavisne organizacije komunista, Stranke nacionalne ravnopravnosti Plava, Saveza reformista Crnogorskog primorja).

Sve do 1997. godine. kada je nastao raskol u do tada jedinstvenoj Demokratskoj partiji socijalista, vršen je permanetni pritisak i progon crnogorskih suverenista svih vjera, kao i pravoslavnih autokefalista od strane beogradsko – podgoričke vlasti.

Međutim, što je pritisak beogradsko-podgoričke vlasti i Srpske pravoslavne crkve bivao snažniji to su se sa velikim ponosom i prkosom crnogorski suverenisti svih vjera i uvjerenja masovnije priključivali „Lovćenskim stražama”.

Punktovi đe su se u tom periodu kontinuirano okupljali suverenisti bili su i ugostiteljski objekti iz kojih se između ostalog prkosilo beogradsko – podgoričkoj vlasti :Titograd (Caffe bar “Tamatua”, Riblji restoran, “Konoba More”; Tuzi (Caffe bar “Pod Pločom”; Cetinje (Caffe bar “Gaeta”; Caffe bar 357″, Caffe bar”Mala Lokanda”); Bar (Caffe bar “Prisli” i Caffe bar “Njegoš”); Nikšić (Caffe bar “Napoleon” i Caffe bar “Bakus”) i još mnogi drugi. Ove objekte smo nazivali “Crnogorska oslobođena teritorija – COT”.

Sada imamo situaciju da je prof. dr Zdravko Krivokapić, premijer – aрхијереј u Vladi Crne Gore, projektovan od strane Srpske pravoslavne crkve „blagoslovio Majku” (u duhovnom smislu) prof.dr Vesnu Bratić Dežulović, za poglavarku Ministarstva prosvjete, kulture, nauke i fiskulture.

I prije samog blagoslova, “Majka Vesna” preko Njegoševog mauzoleja krenu poltronski u skupljanje poena lojalnosti, pritom dajući izjavu:
“Što se tiče Mauzoleja on bi tebalo da ima neko svoje drugo mjesto. Znate kako u vrijeme kad su se radili raznorazni planovi za dobrobit svih naroda i narodnosti, bratstva i jedinstva i tome slično, baš u kraju odakle je moja ujčevina potpoljeno je cijelo jedno selo, između ostalog, i Manastir Kosijerevo. Pa je on kamen po kamen prebačen na drugo mjesto, a isto se desilo i sa Manastirom Piva, pa neka se prebaci Mauzolej. Sad hvala Bogu ima tehnike i svih mogućnosti kapela da se vrati đe joj je mjesto, Mauzolej neđe niže, jer svakako ne treba da stoji tamo đe stoji”.

Zajednička poruka građana Cetinja – grada heroja i „Lovćenskih straža” je jednostavna i razumljiva, doduše ona je vojničke terminologije, a glasi: “Lovćen neće pasti” !

U„Lovćenskim stražama” članstvo se doživljava i kao porodično nasljeđe, pri čemu se ostavlja moralni testament, to jest Amanet budućim generacijama sledeće sadržine “CRNA GORA PRIJE SVEGA, CRNA GORA IZNAD SVEGA, ZA PRAVO ČAST I SLOBODU CRNE GORE”.

Mi koji učestvujemo u sistemu organizacije “Lovćenski straža”smo crnogorski suverenisti svih vjera i uvjerenja i trudimo se da napravimo ambijent i stvorimo atmosferu da bude privilegija i čast postati članom “Lovćenskih straža”.

Kada su trenutne aktivnosti „Lovćenskih straža” u pitanju one su usmjerene na razmatranje niza inicijativa pokrenutih od komandanta „Lovćenskih straža”akademika Jevrema Brkovića i njegovih saradnika, a one se odnose:

– da se u narednom periodu „Lovćenske straže”upišu u registar kod nadležnog državnog organa;

– da „Lovćenske straže” formiraju povjereništva i imenuju povjerenike na cjelokupnoj teritoriji Crne Gore;

– da sjedište „Lovćenskih straža” bude u Podgorici;

– da za predsjednika Skupštine (Sabora) „Lovćenskih straža” bude imenovan dosadašnji komandant akademik Jevrem Brković.

– da kancelarija Upravnog odbora „ Lovćenskih straža” bude na Cetinju;

– da predsjednik Upravnog odbora „Lovćenskih straža” bude građanin Cetinja;

– da se titula zaslužni komandant „Lovćenskih straža” dodijeli akademiku Jevremu Brkoviću;

– da djelovanje „Lovćenskih straža”, bude transparentno između ostalog i postavljanjem kao i redovnim održavanjem internet web site-a / portala.

– izradi monografije„Lovćenske straže”, povjerene mr književnih nauka Ani Pejović.