Predstava “Ukroćena goropad” je međaš nove produkcije Gradskog pozorišta

Premijerno izvođenje predstave “Ukroćena goropad”, po tekstu Vilijema Šekspira, na programu je 5. februara (20 časova) u Velikoj sali Kulturno-informativnog centra “Budo Tomović”, a reprizno 6. februara. Komad je režirao i adaptirao poznati makedonski i evropski reditelj Dejan Projkovski, a uloge tumače Lazar Dragojević, Milica Majkić, Pavle Bogojević, Vanja Jovićević, Omar Bajramspahić, Pavle Popović, Stefan Vuković, Božidar Zuber, Goran Slavić, Nemanja Todorović, Vukan Pejović, Lara Dragović i Tatjana Torbica.

“Ukroćena goropad” je drsko produkciono i značenjsko čitanje Šekspira koje u prvi plan stavlja mladu postavu Gradskog pozorišta koja ne priznaje klišee i konvencije, a vođeni Projkovskim i njegovom “poetičkom licencom” napravili smo predstavu koja je međaš nove produkcije Gradskog pozorišta, zapisuje direktor  ove institucije Stevan Koprivica.

Ovim projektom Gradsko pozorište podiže ljestvicu repertoarskog i produkcijskog formiranja u ozbiljan teatar regionanih i evropskih razmjera, dodaje Dušan Kovačević, umjetnički direktor.

“Nakon 20 godina, Šekspir na sceni Gradskog pozorišta znači ne samo značajan naslov, nego i prvenstveno umjetničko sazrijevanje podmlađenog ansambla i same institucije, a sve zahvaljujući sjajnom autorskom timu predvođenim majstorskom palicom iskusnog reditelja. Ova predstava će zasigurno promovisati nova, perspektivna glumačka imena na našoj sceni”, kaže Kovačević.

Reditelj Projkovski poručuje da je Šekspir cio univerzum koji sam po sebi sadrži sve odgovore na prošlost, dileme i pitanja sadašnjosti i proročanstva budućnosti.

“Tekst je napisan u doba kasne renesanse, ali udahnjuje našu modernost kroz teme i probleme drame, koje su zapravo sastavni dio i naših života. Komad je danas posebno aktuelan, jer se dovodi u pitanje rod. Šekspir nas uvijek vraća na izvor osnovnih principa ljudskog bića. Ali, mi nećemo ništa reći na našu temu ako ne postavimo pitanje: da li postoji specifični ženski smisao koji se razlikuje od muškog? I ako je tako, može li se očekivati da se ženski smisao pronađe u muškom svijetu? Kao reditelj sam imao iskustva sa psihološkim sjenčenjima ženskih likova. Čini mi se da su ženski likovi uvijek psihološki tananije osjenčeni nego muški; ženski smisao meni liči na harfu, a muški na gitaru – broj žica je različit. Time ne želim dati prednost ženama pred muškarcima u smislu senzibiliteta, jer ja znam da je još od učenja o animusu i anime uobičajeno da se tako govori.  Naš zadatak u pozorištu je da rušimo stereotipe o muškom i ženskom“, istakao je reditelj.