Gdje su danas lideri petooktobarskih protesta u Beogradu?

Neki od lidera ovih protesta više nijesu među živima, mnogi su se povukli iz politike, a neki su i ostali u tim vodama. 

Zoran Đinđić je nakon protesta postao premijer Srbije, obećavao bolju i vedriju Srbiju. Međutim, zaustavljen je metkom u atentatu 2003. godine. Mnogi su mišljenja da je upravo on jedini položio život i svoje političke ideje na putu ka demokratizaciji zemlje i da je sa njim i umrla ideja 5. oktobra. 

Vojislav Koštunica, političar koji je jedini uspio da parira tadašnjem lideru SPS-a Slobodanu Miloševiću, predsjednik DSS-a, bivši predsjednik Jugoslavije i premijer Srbije. Koštunica je nakon protesta i proglašene pobjede na izborima 7. oktobra 2000. godine položio zakletvu pred poslanicima Savezne skupštine, koji su zasijedali u Sava centru.

Prema podacima koji su saopšteni, Koštunica je na septembarskim izborima 2000. godine dobio 2.470.304, odnosno 50,24 odsto glasova, a Milošević 1.826.799, ili 37,15 odsto glasova.

Funkciju predsjednika SR Jugoslavije obavljao je do februara 2003. godine. Poslije vanrednih parlamentarnih izbora u Srbiji, održanih u decembru 2003. godine, postao je predsjednik vlade Srbije. S tog položaja je odstupio nakon izbora u maju 2008. godine. Sa položaja predsednika stranke odstupio je 2014. godine, nakon što politička partija koju je vodio nije dobila nijednog poslanika u parlamentu.

Nebojša Čović, lider Demokratske alternative i potpredsjednik u vladi Zorana Đinđića, danas se bavi biznisom. Predsjednik je Košarkaškog kluba “Crvena Zvezda” i nema dodirnih tačaka sa politikom.

Lider Socijaldemokratije Vuk Obradović preminuo je početkom 2008. godine, a ni Vladan Baltić nije biše među živima. Bio je osnivač i predsjednik Demohrišćanske stranke Srbije (DHSS). U periodu od 2000. do 2003. godine bio je ministar pravde Srbije, da bi se sljedeće godine kandidovao za predsjednika Srbije. Umro je 2010. godine nakon duge i teške bolesti. 

Žarko Korać, predsjednik Socijaldemokratske unije politički više nije aktivan, a Goran Svilanović, nekadašnji predsjednik Građanskog saveza Srbije i ministar spoljnih poslova, sada je član Ekonomskog komiteta Ujedinjenih nacija za jugoistočnu Evropu.

Najaktivniji je danas Velimir Ilić, koji je predvodio kolonu Čačana 5. oktobra. Sa Novom Srbijom na vlasti je godinama, a nanizao je i nekoliko ministarskih fotelja za ovih 16 godina.

Dragoljub Mićunović je i ove godine izabran za narodnog poslanika, a i dalje je u DS, kao predsjednik političkog saveta ove stranke.

Tog oktobra građani su na poziv lidera DOS-a, a nakon što je Izborna komisija osporila pobjedu njihovog kandidata Koštunice na izborima 24. septembra, počeli da se okupljaju na prostoru ispred zdanja Doma Narodne skupštine i to je potrajalo nekoliko dana.

U međuvremenu, lideri DOS-a, ali i više drugih relevantnih činilaca, insistirali su na tome da je Koštunica pobijedio već u prvom krugu protivkandidata Miloševića, dok je Izborna komisija saopštila da je kandidat DOS-a osvojio 49 odsto glasova, zbog čega je najavljen naredni krug glasanja.

Prvaci DOS-a su to odbacili, narod se i dalje svakodnevno okupljao, a uslijedio je i poziv na generalni štrajk koji je kulminirao protestom rudara u Kolubari.

Paralelno s predsjedničkim izborima tog septembra 2000. godine održani su i izbori za tadašnju Saveznu Skupštinu i Skupštinu Vojvodine i na svima je nadmoćno pobijedio DOS.

Protest koji je zatim održan u centru Beograda bio je najmasovniji od početka devedestih godina. Između ostalog, u glavni grad su tog dana, 5. oktobra, došli organizovano i masovno ljudi iz unutrašnjosti koji su podržavali tadašnji DOS.

Iako je policija nastojala da nekako zaustavi ili omete kolone koje su se uputile ka Beogradu, sve su blokade na kraju bile probijene.

Masovni upad demonstranata u zdanje tadašnje Savezne skupštine, u više talasa, uslijedio je tog 5. oktobra negdje poslije 15 časova, kada je zauzeta i obližnja policijska stanica u Ulici majke Jevrosime, u kojoj je bilo smješteno odeljenje MUP-a za opštinu Stari grad. Paralelno je u više naleta došlo do napada na obližnju zgradu RTS-a, gdje je zapaljeno prizemlje, a požar se proširio i na sprat.

To popodne ispred zgrade RTS-a biće upamćeno i po dolasku bageriste Džoa, koji se pridružio demonstantima uletjevši u prizemlje zgrade u Takovskoj i tako postao jedan od simbola oktobarskih protesta. Policija je pružila otpor, koji je na kraju slomljen.

Između ostalog, iz pravca Takovske je do platoa između Skupštine i zgrade Televizije i Pošte pristigao i konvoj oklopnih vozila, u kojima su, kako se kasnije saznalo, bili pripadnici Jedinice za specijalne operacije Službe državne bezbjednosti, ali oni nijesu intervenisali.

Milošević se konačno tokom narednog dana obratio javnosti kada je saopštio da je pretrpeo izborni poraz, čemu je prethodio njegov razgovor s Koštunicom.